Procesor typu RISCreduced instruction set computing przetwarza instrukcje według wzorca maszyny Turinga. Jeśli potrzebna jest optymalizacja działania, to taki procesor musiałby się ‚domyślać’ na podstawie sekwencji czytanych instrukcji, co program w rzeczywistości robi. To jest trudne, ponieważ jest wiele możliwych różnych sekwencji wykonywania tego samego działania. Poza tym taki procesor stałby się wtedy CISC o odwrotnym działaniu.

Procesor typu CISCcomplex instruction set computing otrzymuje instrukcje złożonych działań, stąd od razu wie, jakie działanie jest oczekiwane. Natomiast problemem jest ewentualna nadmiarowość efektów ubocznych. Jednak łatwiej jest gubić niepotrzebne fragmenty działań (np. na podstawie wariantów instrukcji) niż syntezować sens działania złożonego.

RISC przetwarza instrukcje pasywnie, a CISC potrzebuje je jeszcze rozłożyć na instrukcje proste, ale w sposób zintegrowany z celem działania, a nie pasywny. Oraz CISC potrzebuje czytać mniejszą liczbę instrukcji.

Twierdzenie, że CISC i tak rozkłada instrukcje złożone na proste czyli wykonuje tak samo jak RISC — jest fałszywe, ponieważ takie rozumowanie gubi integrację wykonywania instrukcji złożonej: brak potrzeby zewnętrznych skoków po instrukcjach, scalenie celu działania złożonego ze stanem bieżącym.