W przestrzeni informacyjnej zachodzi zmiana polegająca na tym, że ludzie żyjący w bańkach informacyjnych i głoszący tam dowolne tezy mają teraz być blokowani, by inni nie mieli dostępu do ich treści. Czyli zamiast dialogu, który często jest nieefektywny, to blokowanie wypowiedzi.

Z upływem czasu, postępu poziomu życia, zwiększa się zapotrzebowanie na energię elektryczną gospodarstw domowych, ponieważ ludzie wybierają pośpiech i komfort, co wzmaga produkcję i kupowanie urządzeń o większej mocy (np. czajniki elektryczne) oraz dodatkowych (np. klimatyzatory).

Ludzie wybierają polityków, by reprezentowali ich poglądy, by wprowadzali prawo, które będzie przymuszać innych do wyznaczonych reguł i zakazów. W ten sposób powstaje konflikt wewnętrzny (w kraju) oraz zewnętrzny (z innymi narodami). Powstaje chęć usunięcia konfliktu wewnętrznego.

Gdy ze względu na charakterystykę obsługi danego urządzenia w systemie komputerowym wymagane jest krótkie oczekiwanie przed wykonaniem kolejnego działania, to sterownik nie powinien oddawać na ten czas przepływu wykonania do systemu, ponieważ upłynie dużo większy czas niż podany.

W przypadku rozwiązań kopiowanych do zinstytucjonalizowanego tzw. „wolnego oprogramowania” zachowywane są kształty i zachowania zewnętrzne, ale nierozumiana jest idea i przyczyna określonych działań, które są naśladowane. Stąd powstają wybrakowane mechanizmy zewnętrznego wyglądu.

W obecnych czasach bezpieczeństwo programów może opierać się tylko na integralności i poprawności wewnętrznych mechanizmów. Zarówno wprowadzanie pojedynczych zmian bez zgodności z architekturą globalną, jak i opieranie się na jakimś udostępnianym API zewnętrznym są nieskuteczne.

Działająca struktura ogólna OUX/C+ OS została utworzona. Teraz czas na testowanie obecnych i rozwój nowych sterowników oraz tworzenie innego oprogramowania. Co do tego ostatniego, to potrzebne będzie uruchomienie wczytywania i łączenia osobnych modułów ‘kernela’ — import symboli.

W programowaniu ważne jest, jak przepływają dane pomiędzy poszczególnymi urządzeniami i miejscami składowania, a nie byty/zasobniki na dane, które mają określone ‘interfejsy’ dostępu. Czyli istotniejsze jest programowanie w języku funkcyjnym od programowania w języku obiektowym.

Papierologia to coś, co niszczy innowacje. A obecnie w każdym sektorze gospodarki jest ona wprowadzana. Jest ułomnym zabezpieczeniem przed oszustwami, ale wymusza jednego rodzaju postępowanie, nieraz kosztowne, gdy się rozpoczyna działalność. Przeciwieństwo rozwoju — biurokracja.

Przy założeniu wewnętrznej integralności danych w programie komputerowym, by nie sprawdzać w losowych miejscach poprawności danych, a tylko przy ich wprowadzaniu do systemu, trzeba również przyjąć, w którym punkcie nastąpi odtworzenie struktur danych w przypadku wystąpienia błędu.

Myślenie wojenne, przesuwanie granic tego, co można zrobić, jest bardzo destrukcyjne dla społeczeństwa. Pozostawia ślady, które są naprawiane przez pokolenia. Nasze społeczeństwo jeszcze nie zostało tym dotknięte, ale ludzie uczestniczący w najbliższym nam konflikcie już są.

W ‘boot loaderze’ OUX/C+ OS zazwyczaj nie można ‘debugować’ przez wypisywanie na bieżąco tak jak w zwykłych programach, ponieważ nie ma przygotowanego środowiska. W takim przypadku można wykorzystać taką postać kodu, która się już uruchamia, i na końcu wypisywać zachowane zmienne.

System finansowy mimo pozytywnego wewnętrznego obrazu funkcjonowania zawiera poważne błędy na krańcach: w podstawach i na szczycie. Nie uwzględnia kosztów, jakie są ponoszone przez środowisko z pobierania zasobów, oraz braku kosztów ponoszonych przez ludzi duplikujących produkty.

W OUX/C+ OS błędy złożone, takie jak ~2, powinny być ustawiane dopiero w warstwach wyższych, tak by można było je przypisać do konkretnych uszkodzonych struktur danych i obsłużyć. W warstwach niższych należy dążyć do naprawiania struktur danych po błędzie — procedurami odwrotnymi.

W języku C+ stosowanym w projekcie OUX/C+ OS występuje typ zmiennej “N”, który oznacza liczbę naturalną na procesorze. W algorytmach systemu jest przyjęta wartość nieskończoności tego typu względem innych wartości, które skończyłyby się wcześniej. By nie sprawdzać przepełnienia.

W obecnych czasach, gdy SI znajduje każdy błąd w oprogramowaniu, istotne jest tworzenie oprogramowania przemyślanego od góry, które tylko na początku może zawierać błędy niedopracowania, ale później już nie zawiera żadnych. Czyli utrzymywanie przemyślanego projektu oprogramowania.

Strategia zarządzania wolną pamięcią operacyjną w OUX/C+ OS to ciekawe, otwarte zagadnienie. Faktem jest, że w przypadku dostępnej pamięci na całe bloki przetwarzanych danych, są one wykorzystywane, a dopiero w drugiej kolejności są używane bufory na dane o ograniczonym rozmiarze.

Podczas poszukiwania błędu w kodzie źródłowym OUX/C+ OS, który wykonuje akcje użytkownika w GUI, można wykorzystać bloki wyjścia z błędem z procedur. Wystarczy odblokowywać poszczególne bloki, by wykonywały się mimo braku błędu, a ‹zdarzenia› zostaną przechwycone przy kodzie ~0.

W przyszłych systemach, w których będzie obecna pełna automatyzacja rutynowych zadań, potrzeba zrobić mechanizm powiadamiania o konieczności decyzji użytkownika w przypadku wystąpienia sytuacji nietypowej. Na przykład – pojawienia się nowych opcji konfiguracyjnych ‘kompilacji’.

W następstwie jakiejkolwiek ulgi podatkowej wprowadzanej tymczasowo następuje podwyżka lub wprowadzenie nowych podatków, by z tych wpływów uzupełnić starty w budżecie państwa. Jednak ulgi obowiązują przez krótki czas, a podatki raz wprowadzone pozostają na stałe — taki sposób.

Unia Europejska powoli coraz bardziej zaczyna pełnić rolę dawnego Cesarstwa Rzymskiego, tylko podporządkowuje sobie poszczególne państwa przy pomocy ekonomii. Oczywiście otoczenie jest inne niż wtedy było, ale też następuje stopniowa degradacja wartości moralnych społeczeństw.

Wiele urządzeń programowalnych mogłoby być nadal użytkowanych, gdyby tylko istniało do nich odpowiednie oprogramowanie. Niestety producenci albo celowo, albo przez brak zapewniania dalszego wsparcia powodują, że takie urządzenia są niepotrzebnie wyrzucane lub zastępowane nowymi.

W OUX/C+ OS obsługa błędów w sytuacjach krańcowego braku pamięci opiera się na zapewnionym przepływie wykonania (m.in. powrocie z procedur) dzięki przydzielaniu pamięci przez ‹menedżera pamięci›, a na stosie wykonania składowaniu tylko zmiennych lokalnych.

Przyszłość systemów operacyjnych nie jest w obecnie użytkowanych odrębnych aplikacjach, ale raczej w modułach dołączanych funkcji, które integrują się z systemem nie tylko we wspólnym schowku do przenoszenia danych, lecz mogą być na przykład osadzane w postaci ‘widgetów’ w oknie.

W UE są tworzone ciągle nowe przepisy, z których każdy kolejny wymusza obostrzenia wobec firm zagrożone wysokimi i coraz wyższymi karami finansowymi. To jest ewidentnie gra z wielkimi korporacjami, które osiągają wysokie przychody. Dla małych firm kara to więcej niż bankructwo.

W OUX/C+ OS pomimo tego, że procedury startowe emitują różne rodzaje ‹zdarzeń› (w przypadku błędów), to i tak obsługa ‹zdarzenia› polega na zatrzymaniu ‘kernela’. Dopiero podczas wykonywania polecenia GUI lub ‹zadania› można naprawiać automatycznie, bo jest rezerwa pamięci.

Podczas gdy środowisko programowe OUX/C+ w systemie uniksopodobnym można porównać do pojedynczej komórki żywego organizmu, tak system operacyjny OUX/C+ OS z jego ‹modułami› można porównać do całego żywego organizmu, w którym poszczególne organy pełnią związane ze sobą funkcje.

W kwestii wspólnego ‘interfejsu’ środowisk klikalnych i tekstowych należy wyjść od obiektów obecnych w systemie, a nie od języka skryptowego środowiska tekstowego. Wtedy można by tworzyć tylko automatyzacje w formie tekstowej, z podpowiedziami nazw, z pełnym zabezpieczeniem akcji.

Co zmienia w obszarze nauki istnienie programów obrazkowych i obrazów zabronionych w umyśle? To, że żaden dowód skuteczności nie jest dowodem poprawnym mimo braku w danym czasie dowodów zaprzeczających. Że trzeba rozumieć to działanie w kontekście całej struktury rzeczywistości.

Ciekawym zagadnieniem jest, jak zmienia się ekonomia i gospodarka pod wpływem pieniędzy z pożyczek na zbrojenia. Ponieważ państwo ma ograniczony potencjał gospodarczy, ulegają przekierowaniu środki z innych sektorów pod wpływem większych zysków uzupełniane już obecnymi rezerwami.

Emisje ‹zdarzeń› w OUX/C+ OS zostały wstępnie zdefiniowane na podstawie wcześniej określonej obsługi kodów błędów wywołań procedur. Natomiast nie wiadomo, jak emitować ‹zdarzenia› w procedurach wyższego rzędu zwracających adres pamięci bądź nie zwracających nic (np. w GUI).

Muzyka (i w ogóle dzieło artystyczne) powstaje z sensu rzeczywistego odczuwanego i wyrażanego przez jej twórcę. Następnie ten sens jest rozumiany przez odbiorców. Natomiast obecnie mimo różnych sytuacji nawet trudnych ludzie nie poszukują sensu, zapętlając się w swoich schematach.

W zwykłych zespołach programistów nie ma szans na powstawanie innowacji. Powszechne jest budowanie z gotowych klocków, co może być robione przez SI. W komunikacji starają się wzajemnie dostosowywać do oceny drugiej osoby opierającej się na tym, co już wie i powtarza bez kreacji.

Przy obecnej implementacji menedżera bloków pamięci w OUX/C+ optymalniej jest manipulować małymi blokami pamięci przydzielanej dynamicznie, a dopiero później scalać z większym blokiem danych, ponieważ wtedy nie jest dokonywane kopiowanie zawartości całego dużego bloku pamięci.

W warunkach współczesnej wojny, w której używa się chmar dronów do ataku, żaden obiekt za linią frontu nie będzie mógł być skutecznie chroniony przed zniszczeniem lub uszkodzeniem. Jedyną kwestią pozostanie: kto będzie uczestnikiem konfliktu zbrojnego i tym samym będzie atakowany.

W społeczeństwie instytucje kościoła i państwa walczą ze sobą o ·władzę· nad umysłami ludzi, by masowo powtarzali to, co zostało im przekazane z góry. Jednak ·wiara· jednostkowo nie może być negowana lub sprowadzana do tabu, ponieważ wtedy nie byłoby szans na poszukiwanie prawdy.

W OUX/C+ w przypadku, gdy procedura wróciła z kodem błędu ~0, wyjście z bieżącej procedury jest przez blok obsługi błędów, w którym w zależności od rodzajów pozostałych do wywołania w nim procedur wybiera się wyższy kod błędu, z którym natychmiast powróci bieżąca procedura, jeśli wywołana procedura wróci z błędem; chyba że wróciła z jeszcze wyższym kodem błędu, to ten kod błędu. Podobnie w bloku zwykłego wyjścia. Po powrocie do przygotowanego poziomu wywołań procedur następuje na podstawie danych wcześniej zarejestrowanych obsługa naprawiania.

W Kapitale Marks już na początku błędnie zakłada, że praca różnych jednostek ma ten sam lub zbliżony rezultat. W rzeczywistości jest to natomiast oczekiwane w pracy wymuszającej według programów obrazkowych. W niedalekiej przyszłości praca SI i tak przedawni znaczenie tej książki.

Ze względu na ostatnie zmiany obsługi emisji ‹raportów› OUX/C+, w której teraz nie sprawdza się braku błędu utworzenia ‹raportu› o danej nazwie, należy zawsze najpierw tworzyć ‹zadanie›, do którego przynależy dany ‹raport›, a dopiero później wywoływać procedurę emisji.

Dążenie do optymalizacji internetu, skądinąd słuszne i popędzane jego wykorzystywaniem do ataków na dostępne usługi, doprowadziło do uniemożliwienia swobodnej obecności w miejscach ustalających swoje własne reguły narzucanych zachowań ponad uniwersalnymi swobodami obecności.

Presja na wydajność pracy w połączeniu z tzw. sztuczną inteligencją tworzy pojedyncze ośrodki własności, których produkty będą kupowane przez wszystkich ludzi. Natomiast bezpieczeństwo produkcji dotychczas było zapewniane przez odrębne społeczne komórki produkcyjne, autonomiczne.

Przy właściwym podejściu do programowania tworzy się od góry ogólne, kompletne działanie, a wtedy można pomylić lub zgubić jakiś szczegół łatwy do naprawienia następnym razem. Nie ma to nic wspólnego z wybiórczym naprawianiem proponowanych błędów w otwartoźródłowym oprogramowaniu.

Ludzie z umysłami obrazkowymi sami utrzymują modyfikowane przez przywódcę środowisko programów obrazkowych i obrazów zabronionych — przez wzajemną komunikację sprawdzającą, w której dążą do nienazwanego napotykania tych samych obrazów i wyrzutów narkotycznej przyjemności emocji.

W grupie osób z umysłami obrazkowymi wykształconymi ideologicznie przywódca powstaje przez utożsamienie z posiadaniem największego i idealnego zestawu programów obrazkowych i obrazów zabronionych, a rządzi przez wprowadzanie nowych, które ludzie przyjmują, by pozostać w grupie.

Zmyślanie dialektyczne (kształtów) różni się od marzeń tym, że dorośli ludzie je wykonujący posiadają wiedzę struktur (w przeciwieństwie do dziecka), ale celowo ją pomijają, wykonując program przekształcania wyobrażenia bytów dla lawirowania pomiędzy obrazami zabronionymi emocji.

Ponowne zmieszanie wyekstrahowanych składników bez tworzenia cząsteczkowego nie daje w wyniku pierwotnej substancji. W rzeczywistości zawiera ona pozostałości substancji użytych podczas ekstrakcji oraz nie zawiera struktur wewnętrznych łączących składniki pierwotnej substancji.

Epidemia Covid‐19 w naszym kraju była ciekawym testem zdolności państwa, w którym strach przed wirusem w kluczowym okresie przeważył. Przy długim czasie oczekiwania na wynik testu pacjenci byli na straconej pozycji z innymi chorobami, a w przypadku pozytywnego wyniku – ponownie.

Nie wiadomo, czy większymi pomyleńcami są ci, którzy uważają, że jakaś bezkształtna energia, częstotliwość leczy, czy ci, którzy usuwają jakąś cześć ciała w celu wyleczenia. Podczas gdy zdrowie to brak zakłóceń mechanizmów ciała, jeśli jest odpowiednia podstawa tych mechanizmów.

W obszarze usług i decyzji w przyszłości przypuszczalnie najcenniejsze będą te wykonywane i podejmowane autentycznie przez ludzi, a nie przez tzw. sztuczną inteligencję, która może się pomylić w każdej rzeczy z ryzykiem dla zdrowia i życia ludzkiego oraz dowolnych innych kosztów.

Obecne przepisy prawa są utworzone pod korporacje, a nie własne biznesy, z powodu wymaganych kosztów funkcjonowania i kar za błędy, a korporacje wymuszają na pracownikach jak największą wydajność, kosztem jakości. I tak zaczyna funkcjonować społecznie praca programów obrazkowych.

Tekst Agnieszki Osieckiej ‟Na zakręcie” wydaje się powszechnie szczątkowo rozumianym. Istotą jest permanentny stan wynikający z przynależności do grupy ludzi, którzy nie opierają się na posiadaniu i na ustalonych wzorcach postępowania, zabarwiony romantycznie, nie chwilowa zmiana.

Zmyślanie własnych wyobrażeń przez ludzi przy komunikacji zdalnej jest czymś innym niż marzenia. W drugim przypadku jest świadomość, że nie ma, ale się pragnie rzeczywistości marzenia, w pierwszym fałszuje się własną świadomość rzeczywistości, czego rezultatem są sztuczne emocje.

Społeczeństwo Nowego Londynu z filmu ‟Nowy wspaniały świat” jest oparte na jednostkowym samozadowoleniu wynikającym z zapętlenia na wcześniej wymuszonych czynnościach obrazkowych, a środowisko „Dzikiego” – na relacjach z konkretnymi osobami, które skutkują zarówno dobrymi jak i złymi rzeczami. Oba są oparte o programy obrazkowe, w szczególności – miłość romantyczna „Dzikiego” do Leniny. Wprowadzenie do systemu wzorców życia „Dzikiego” natrafia na brak relacji osobowych Epsilonów i destrukcję społeczeństwa nieblokowanymi programami obrazkowymi.

Niebezpieczeństwem radykalizacji prawa w państwach liberalnych jest zarówno takie konstruowanie przepisów, by były dozwolone uznaniowo tylko konkretne czynności, jak i wprowadzanie procedur (np. medycznych), którym ludzie normalnie muszą być poddawani mimo sprzeczności z życiem.

Pod koniec filmu ‟Rok 2020” główny bohater dlatego odrzuca przeszłość dla przyszłości, ponieważ został pozbawiony poczucia teraźniejszości, która zaczęła być symulowana jak w bajce. Wybiera samą przyszłość zbudowaną z idei, a nie na doświadczeniach z przeszłości, którą fałszował.

Uszkodzenie władzy sądowniczej w Polsce było genialnym ruchem dla wrogów… Nie ma tej presji, że sąd rozstrzygnie interpretację przepisów, które ktokolwiek chciałby stosować wybiórczo, niezgodnie z intencją oryginalnego prawodawcy. Teraz wystarczy stosować przepisy literalnie.

W obecnych czasach, gdy tzw. „sztuczna inteligencja” tworzy obrazy i filmy, wcześniej tak nazwana ‹wirtualna rzeczywistość› (VR) tworzona przez generowanie obrazów obiektów trójwymiarowych niedoskonale, bez struktury — powinna się nazywać 〈sfałszowaną rzeczywistością〉 (FR).

Złożone słowa skierowane przeciwko drugiej osobie polegają na wymuszeniu przejścia przez uszkodzoną definicję struktury od definicji jednego bytu do innego w umyśle zdrowym albo na poruszeniu tematu tabu (obrazu zabronionego) lub niezgodnie z programami obrazkowymi – w obrazkowym

Rzeczywiście destrukcyjne słowa skierowane przeciwko drugiemu człowiekowi w kontekście umysłu obrazkowego a zdrowego oparte są na fałszywym rozumowaniu, złożeniu sensów w sposób sprzeczny ze sposobem myślenia, wewnętrznego działania umysłu, na konkretnych znaczeniach odbiorcy.

Współczesna ekonomia to jest wielość ekonomii pojedynczych osób, a ekonomia pojedynczej osoby jest z punktu widzenia interesów tej osoby: by zapłacić mniej, by sprzedać drożej. Nie uwzględnia obiegu materii, opierając się tylko na egocentrycznym posiadaniu własności prywatnej.

Ze względu na masowe wrzucanie treści zmyślonych przez sztuczną inteligencję portale internetowe potrzebują zmienić swoje struktury z dotychczasowych promujących użytkownikowi wyjątkową informację na nowe utrzymujące sieć zaufanych źródeł, do których dołączają kolejne wiarygodne.

Wojny we współczesnych czasach stały się tak okrutne jak za czasów pierwotnych. Nie ma mowy o przestrzeganiu jakichkolwiek zasad, a ograniczeniem są tylko chęci i możliwości stron. Ludność cywilna jest bezpośrednio atakowana oraz w przypadku okupacji rozbijana. Cechy III wojny.

Kiedy urzędnicy się kłócą, to zarzucają sobie postępowanie niezgodne z prawem, co rozstrzyga później sąd. Kiedy politycy się kłócą, to kto ma rozstrzygać, skoro sami stanowią prawo? Wyborcy, jakkolwiek by nie byli naiwni. A sądy i tak zostały skonfliktowane wewnętrznie.

Wystąpienie błędu programu komputerowego to nie jest tylko pojedyncza nieudana operacja w liniowym programie, ale przełączenie do nadzwyczajnego stanu programu (zależnego od zdefiniowanych już typów błędów), który wymaga ścieżki wyjścia i naprawienia po wyjściu z procedur.

W środowiskach małych grup ludzi zawsze dochodzi do konfrontacji pomiędzy człowiekiem wolnym a nadzorcami przestrzegania nakazów i zakazów w takiej grupie, ponieważ wolna myśl nie podpada pod dozwolone sekwencje i ukazuje też zabronione, mimo że reguły mają wątpliwe uzasadnienie.

W komentarzach pod filmami na Youtube grasują hordy trolli judzących przeciwko Polsce. Wydaje się, że ich pseudonimy to małymi literami wymyślone imię i nazwisko oraz cztery cyfry. Czy to dalsza historia farm telefonów komórkowych, gdzie masowo zakładane są konta według wzorca?

W celu zachowania i rozwoju programów komputerowych w zmieniającej się rzeczywistości, na innych maszynach, w innych środowiskach, utrzymując algorytmy i strukturę, tak by człowiek rozumiejący kod programu mógł go integrować — kod źródłowy systemu musi być dostępny i powielany.

Walka wewnętrzna pomiędzy zwolennikami PiS i KO nigdy się nie zakończy, mimo że kosztem dalszego zadłużania państwa przez obie strony aż do konfliktu zewnętrznego, którego uwarunkowań ludzie nie wydają się być świadomi lub je ignorują, widząc tylko niekiedy pojedyncze wydarzenia.

W relacjach między państwami dominuje chęć posiadania czyli: kto co ma. Takiego sporu nie da się rozstrzygnąć na korzyść jednej ze stron, ponieważ żądania są równorzędne, a decydują inne czynniki, realne, pochodzące ze świata, różne w różnych okresach historii.

Ludzie w danym społeczeństwie mają ukształtowane kulturowo wymagane sekwencje obrazów oraz obrazy zabronione. Takie obrazy nie łączą ludzi, tylko upodabniają w zachowaniu. Bywa, że rządzący wykorzystują te powszechne programy obrazkowe do kierowania ludzi przeciwko czemuś, jakiemuś wrogowi. Ale poszukiwanie prawdy, o którym pisałem wcześniej, by żyć w środowisku ludzi, którzy dbają, by to, co jest czynione, było zgodne z obserwowaną rzeczywistością, wymaga myślenia, a nie pustego powtarzania. Choć te programy obrazkowe są częścią folkloru.

Wyrażanie zgody bądź niezgadzanie się na jakąś czynność nie jest ostatecznym uprawnieniem do jej dokonania bądź nie. Najważniejsze to być w środowisku ludzi, którzy rozumieją rzeczywistość i konieczność bądź niekonieczność jej wykonania, ludzi, którzy poszukują i żyją w prawdzie.

Ludzie już tak podporządkowali się pieniądzowi, że przesunięcia materialne związane z zapłatą nazywają robieniem czegoś, rozwojem kariery zawodowej. Podczas gdy rzeczywiste robienie czegoś to właściwe zarządzanie i rozwój procesów tego, co się ma. A to bywa blokowane materialnie.

System operacyjny OUX/C+ OS został rozszerzony o obsługę ‹raportów czasowych› (“Xi”) w dodatku do dotychczas używanych ‹raportów› (“X”), ‹cyklerów› (“Y”) i impulsatorów (“Yi”). ‹Raport czasowy› oczekuje na sygnalizację lub upływ limitu czasu. Do komunikacji zewnętrznej.

Jeśli przyjąć limit czasu na odpowiedź z sieci, to przy inicjowaniu połączenia może okazać się, że po powtórzeniu żądania nadeszła odpowiedź na któreś poprzednie żądanie. Wtedy — zależnie od protokołu sieciowego — można kontynuować to poprzednie żądanie, a porzucić każde kolejne.

System raportów OUX potrzebuje uaktualnienia o obsługę niegwarantowanych raportów ze źródeł zewnętrznych, które mogą nie być sygnalizowane, wymagać powtórzenia fragmentu procedury. Na przykład podczas komunikacji przez sieć odpowiedź może z jakiegokolwiek powodu nie być odebrana.

Jeśli informacja o podsycaniu nastrojów antypaństwowych wśród protestujących aż do przemocy w Iranie przez obce służby jest prawdziwa, to Irańczycy dali się sprowokować do zabicia kilkudziesięciu tysięcy własnych młodych obywateli. W efekcie pozostali przy życiu będą się bali.

Myślenie o programie komputerowym nie jest w kategoriach składni języka programowania, ale trzeba wyobrazić sobie, jak wykonują program poszczególne procesory systemu i złożyć instrukcje w procedury, które wykorzystają rzeczywistą równoległość i posiadaną pamięć operacyjną. Takie projektowanie programu nałożyć na możliwości stanów używanego języka programowania, ale bez ograniczania się na przykład odseparowanymi, pojedynczymi czynnościami obiektu. Dlatego najlepsze do tego celu są języki imperatywne stosowane funkcyjnie.

Dodanie do funkcji klawisza “Tab” zatwierdzania propozycji ‘inline’ kodu programu agenta AI to spore utrudnienie, gdy używa się tego klawisza do tworzenia wcięć bloków programu. To trzeba zmienić, ale nie mam na razie pomysłu na co.

W OUX/C+ OS zaimplementowałem mechanizm kolejkowania sprzętowego w sterowniku SATA AHCI: program podczas zwykłego wykonywania kolejkuje żądania, a na końcu czeka na zakończenie. Ponadto – mechanizm udostępniania pamięci modułu do czasu zwolnienia ‘locka’ przez program nadrzędny.

Właśnie zdałem sobie sprawę z tego, jak niebezpieczne mogą być narzędzia AI z tego względu, że następuje odwrócenie sprawczości: człowiek ma wykonywać to, co wymyśliła sztuczna inteligencja, zamiast decydować, co naprawdę potrzebuje zrobić zgodnie z obserwowaną rzeczywistością.

Agenci AI służący do podpowiadania kodu ‘inline’ są prawie bezużyteczni, a ponadto zajmują uwagę błędnymi propozycjami. Nawet podczas dokonywania masowych zmian — w propozycjach scalają błędne zmiany z użytecznymi w określonym kontekście linii, bez spojrzenia na całość programu.

Ubocznym skutkiem używania przestrzeni adresów wirtualnych dla każdego programu w systemie operacyjnym jest opóźnienie fragmentacji przydzielonej pamięci, ponieważ nieciągła pamięć podzielona na strony pamięci może być prezentowana jako ciągła, ale ukrytym kosztem jest konieczność utrzymywania i zmieniania tablicy mapowania stron pamięci wirtualnej, co w efekcie może zanegować zysk. Pozostaje tylko korzyść separacji programu od innych programów. W rzeczywistości program nie powinien potrzebować ogromnych ciągłych obszarów pamięci, ale mieć mechanizm regulacji wielkości przydzielonej pamięci w zależności od jej dostępności. Jeśli ponadto program nie zawiera błędów, wtedy kosztowna ze względu na tablicę ‘mapowania’ i niedeterministyczna ze względu na wymiatanie na dysk — pamięć wirtualna nie jest potrzebna.

To charakterystyczne poszukiwanie przycisku “zatwierdź”, “zapisz” lub “zachowaj” po edycji pola w formularzu konfiguracji na wielkiej karcie… Gdzie on jest? A nie ma.

Gdy używa się WSL (Podsystem Windows dla Linux) to ginie granica między plikami edytowanymi w Windowsie a w Linuksie. Dlatego w przypadku konwersji “autocrlf” programu Git (kontroli wersji) trzeba uwzględnić tę specyfikę. Według mnie odpowiednie opcje dla takiego mieszanego środowiska edycji są następujące: globalnie – “core.autocrlf=input”, w repozytorium z programem windowsowym – “core.autocrlf=true”, ale w takim repozytorium – plik “.gitattributes” z wyłączeniami plików “.git*” i globalnie linkowanych, wyłączeniami przy użyciu wpisu “eol=lf”.

Obsługa błędów wykonania programu z zasady nie może być przetestowana. Dlatego trzeba ją zautomatyzować, tak by ścieżki wyjścia z procedur były oczywiste. Ponadto obecnie obsługa błędów w C+ gmatwa niepotrzebnie wygląd programu. Poza zdefiniowanym rodzajem błędu procedury istnieją tylko trzy ścieżki wyjścia z programu: • zwykła — zwalniająca zasoby, • specjalna — gubiąca zasoby, • natychmiastowa — przerywająca program. Program podczas wychodzenia może w wyniku wystąpienia błędu przełączyć się do kolejnej ścieżki wykonywanej dla nadrzędnych procedur. Pozostaje do określenia składnia i implementacja takiej obsługi błędów. Ponieważ obecna ścieżka zwalniania zasobów w językach obiektowych jest tylko pierwszą z wymienionych. Nie wiadomo, czy istotna będzie kolejność zwalniania obiektów wynikająca z ich zależności.

Środowiska poleceń tekstowych a klikalnych.W tych pierwszych łatwo jest pisać skrypty poleceń, a w tych drugich łatwo jest wykonywać polecenia bez konieczności pamiętania ich nazw. Najważniejsze jest tak połączyć oba środowiska, by stworzyć efektywne środowisko pracy.

Eksperymentalny system plików OUXFS z konieczności wczytuje całe metadane do pamięci. Nie wiem, czy z tego powodu będzie nadawał się do uniwersalnego użycia. Faktem jest, że dzięki temu jest szybki i ekonomiczny, szczególnie gdy używa się pamięci półprzewodnikowych.Poza tym w obecnej, początkowej wersji nie przechowuje atrybutów plików i katalogów, ponieważ nie wiem, czy będą potrzebne; chociaż daty modyfikacji być może tak. Przypuszczam, że będzie miał zastosowanie do dysków przenośnych, a do dysków z dużą ilością plików/katalogów będzie potrzebny inny system plików, który będzie przechowywał osobne dane w osobnych klastrach, co jest nieekonomiczne rozmiarowo. Wszystko zmierza do takiej organizacji systemu operacyjnego, by była względnie mała liczba plików, a nie ich niepotrzebne mnożenie.

Przewidując rozwój architektury procesorów do 128 bitów kiedyś w przyszłości, lepiej jest pisać programy w oparciu o typ danych “N” (będący wielkości słowa procesora) i pozostałe, mniejsze, niż w oparciu o konkretny “N64”, tak jak to robią często obecne języki programowania.

Opublikowałem film demonstrujący używanie okien we wczesnej wersji systemu OUX/C+ OS: https://www.youtube.com/watch?v=Jd9LI7xGWuE

Systemy operacyjne uruchomione w maszynie wirtualnej, które korzystają z ‘framebuffera’ UEFI mają problemy z odświeżaniem ekranu: nie wyświetlają ostatnich zmian od razu. Być może wynika to z tego, że nie oznaczają pamięci ‘framebuffera’ jako ‘write‐through”.

W trakcie pracy z ogólnymi danymi (np. wyświetlanymi na stronie internetowej) pojawiają się potrzeby wykonania drobnych funkcji (realizowanych przez procedury programowe). Tworzenie nazwanych procedur jest bezsensowne, ponieważ nie sposób pamiętać tyle nazw. Poza tym w takim przypadku potrzeba by przenosić dane (np. kopiować ze strony internetowej) do procedury wykonywanej w wierszu polecenia. Lepiej byłoby klikać, by otworzyć menu kontekstowe, i wybierać funkcję, której wynik byłby prezentowany graficznie. Kontekst byłby na podstawie typu danych. Już jest rozróżnienie typu danych na stronach internetowych, tylko nie ma rozróżnienia typu danych tekstowych, ale to ostatnie mogłoby być tworzone przez rozpoznawanie. I nie ma mechanizmu umieszczania w systemie, we wszystkich programach, takich funkcji.

Przepisałem program “ranpwd” służący do generowania haseł i innych losowych danych (IP, MAC, UUID) w systemie Linux, dostępny pod adresem https://github.com/overcq/ranpwd, tak by nie marnował niepotrzebnie danych pobieranych z generatora losowości.

Od czasu, gdy ośrodek rozwoju otwartego oprogramowania (OSL) stracił finansowanie, Gentoo częściowo zatrzymało się w rozwoju. Co widać, jeśli ustawi się pobieranie eksperymentalnych pakietów, oraz w dezintegralności całego zbioru pakietów. Jest to istotne dla nowych użytkowników.

Ludzie mają pewne poglądy na temat życia w swoim środowisku. Ich przywódcy wskazują im ich wroga, innych ludzi, którzy żyją inaczej. Wtedy zaczynają atakować, ci drudzy w odpowiedzi – pierwszych. I tak zaczyna się walka.

Współczesne, nowe oprogramowanie (które również staram się tworzyć) opiera się na danych konfigurujących algorytmy w czasie działania. Nie na stałych lokalizacjach danych w przestrzeni liniowej, lecz na konfiguracji pośrednio wskazującej, gdzie są dane do działania algorytmu.

Badanie szkodliwości spożywanych produktów żywnościowych powinno opierać się na dwóch obserwacjach: ‣ czy dana substancja szkodzi układowi pokarmowemu, ‣ czy dana substancja oszukuje układ pokarmowy, tak że jest wchłaniana być może mimo oczekiwania zamiast niej innej substancji.

Język komunikacji wydaje się pochodzić z układu umysłu, który ma dostęp do układu wyobrażania, by czytać z niego nazwy bytów. Składnia języka umożliwia w prosty sposób opis obrazkowo‐czynnościowy, dlatego ważne, by rozbudowywać opisy bytowo‐strukturalne i odwoływać się do nich.

Umysły zdrowe mają umiejętność wyobrażania fikcji bez stania się umysłami obrazkowymi. Istotne jest, by wyobraźnia służyła lepszemu zrozumieniu rzeczywistości przez tworzenie jej modeli, a nie podstawianiu pod zmysły nie zachodzących wrażeń, by budować myśli na takim fałszu.

Standard UEFI w obecnej postaci nie jest najlepszym rozwiązaniem uruchamiania systemu operacyjnego, ponieważ ukrywa niskopoziomowe dane, z których system musi skorzystać, więc w rywalizacji z UEFI musi je odczytywać na nowo w utrudniony lub zdublowany sposób.

Przedstawianie ofert pracy na wolnym rynku to naiwne podejście. Tak jakby ludzie bez pracy czekali na zatrudnienie, nie mając z czego żyć, i zgłaszali się, gdy pojawi się oferta. Zawsze każdy musi gdzieś pracować, tylko może zmienić pracodawcę, jeśli zauważy lepszą ofertę, albo dopiero wybrać pierwszego pracodawcę. Dlatego tak ważne jest kształcenie pod potrzeby, a i tak nie gwarantuje ono ich zaspokojenia na rynku pracy. Co najmniej dlatego, że ludzie mają różne zdolności do zawodów i mogą nie wybrać potrzebnych kierunków kształcenia.

Sekwencję wyrzucającą obiekty C+ po wykonaniu z nimi operacji najlepiej zapisać w odwrotnej kolejności do ich tworzenia (czyli stosowo), ponieważ takie postępowanie ‣ uprości dane opisu liniowej pamięci, ‣ ujednolici wiele punktów podobnych zakończeń (np. w przypadku błędu).

Trwałość rozwiązań informatycznych opiera się na zdefiniowaniu i właściwym wyborze struktury, na której dany ‹realizator› (‹menedżer› lub ‹sterownik›) bazuje, oraz struktury, którą tworzy. W przyszłości można tylko przełączyć jego bazę, zachowując program ‹realizatora›.

By naprawić błędy w świecie cyfrowym wystarczy zmienić wykonujący się program, natomiast w świecie biologicznym musi istnieć program naprawczy programu, który jest błędem. Gdy rozważać sieć połączonych komputerów, to ma ona w tym znaczeniu cechy zarówno cyfrowe jak i biologiczne.

Obie strony polityczne manipulowały wcześniej i obecnie przy władzy sądowniczej, tak że nie można wyjść z patowej sytuacji nieprzestrzegania konstytucji. Jedni wśród sędziów na górze, inni na dole. I to jest obecnie normą, że konstytucja nie ma znaczenia.

Programy komputerowe po pierwsze powinny robić poprawnie to, co jest wymagane, ponieważ to jest istotą danego programu, a złożoność obliczeniowa jest przynależna do liniowych funkcji, które w oderwaniu od programu są bezużyteczne.

W realiach polskich wymuszanie na każdej jednostce mieszkalnej konieczności zeroemisyjności jest nierealne. Wielu ludzi albo nie stać na zakup urządzeń, albo nie mogliby ich zainstalować w nieprzystosowanym budynku. Moim zdaniem powinno się takim ludziom umożliwić spokojne dożycie w warunkach, których ze względów ekonomicznych nie mogą zmienić. Tylko nowe budownictwo musiałoby się opierać na zeroemisyjności, którą też cześciowo by uzyskiwało przez kupowanie energii z miejsc sąsiadujących, które mają lepsze warunki do jej pozyskiwania. I pozostaje jeszcze kwestia oszukanych ludzi, którzy zainstalowali piece gazowe — nie powinno się ich zmuszać do wymiany przed końcem żywotności takiego pieca. W związku z tym, że jest ujemny przyrost naturalny można by tylko zadbać, by nikt nowy nie przejmował niezeroemisyjnej jednostki mieszkalnej, nie stawiając ludzi, którzy już tam mieszkają, przed niemożliwą dla nich modernizacją. Może okrutne, ale realistyczne: skoro nie mają pieniędzy na wychowanie dzieci. Nie można na każdym człowieku wymuszać tego samego bez oceny jego możliwości.

W warstwie rozumienia funkcji trzeba mieć oddzielone nazwane procedury wykonywania komend, ale w warstwie fizycznej osobne pliki/programy komend wymagają zarówno sfragmentowanego składowania jak i każdorazowego uruchamiania. Jeśli natomiast programy komend byłyby we wspólnym programie, to wymagałyby stałej obecności wszystkich w pamięci operacyjnej. Wydaje się, że kluczem rozwiązania jest zmiana kosztownego tworzenia procesu oraz przestrzeni operacyjnej z używanymi bibliotekami, a przy zachowaniu plików jednak składowanych optymalnie na dysku.

Społeczeństwo nie pełni roli oceny etycznej, ponieważ patrzy na wizerunek ludzi, który nie jest tożsamy z rzeczywistymi przyczynami i metodami postępowania. A nawet w przypadku ukazania pojedynczej prawdy o człowieku, szybko zapomina lub ignoruje.

Wprowadzenie systemu informatycznego ułatwia i przyspiesza pracę, ale w przypadku pojawienia się człowieka, który nie podpada pod zaprogramowane mechanizmy, wymusza postępowanie nadal zgodnie z procedurą a wbrew etyce i przeciw temu człowiekowi.

W OUX/C+ są następujące grupy błędów: • błędy procedur zewnętrznych (‹nierealizacje›), • błędy wewnętrzne, • ‹zdarzenia›. Tylko te ostatnie są przewidziane do obsługi wysokopoziomowo, bez zaburzenia programu. Pozostałe wymagają wyjścia z programu i naprawienia problemu.

W kwestii bezpieczeństwa i stabilności systemów komputerowych istotne jest, by nie uzależniać ich pracy od konieczności stałego dostępu do globalnego komputera (czy to 'servera' czasu lub lokalizacji, czy to zdalnego programu). Systemy powinny móc pracować samodzielnie.

Pliki dokumentów składowane w rozproszonych systemach plików w sieci i z nich udostępniane mogłyby być partycjonowane, tak by te prezentowane na jednej stronie znajdowały się na tym samym fizycznym urządzeniu, od razu dostępne. Szczególnie istotne dla małego ruchu na stronie.

Aplikacje (komputerowe) są rozumiane jako pojedyncze funkcje dodane do systemu, podczas gdy są to niezintegrowane osobne programy mające odseparować odpowiedzialność i zyski producentów. Aplikacje mają sens tylko dla nowych i odrębnych od systemu rozwiązań, krótkoterminowo.

W programie OUX/C+ tworzenie, zmiana lub wyrzucanie obiektu procedurą może zakończyć się z błędem. Mogą być dwa rodzaje błędów: • takie, które nie naruszają obiektu/kolekcji, oraz • takie, które go naruszają powodując, że dane już są niezdefiniowane. W pierwszym przypadku wystarczy ponowić próbę na żądanie użytkownika, a w drugim – wyjść z bloku programowego do momentu odtworzenia kolekcji obiektów. Zostaną ustalone dwa kody błędu odpowiadające tym sytuacjom. Wtedy poprzedni wpis o wyrzucaniu ostatniego elementu stanie się nieaktualny.

Jeśli na Youtube odrzuci się materiał ze względu na drastyczną miniaturę, wybierając z menu “Nie interesuje mnie to”, to później system nie poleca innych materiałów o tej tematyce, które może chciałoby się oglądać, a nie ze względu na miniaturę. Taka luka w ocenie treści.

Ze względu na to, jak podatek VAT jest skonstruowany, wymusza on określenie rodzaju opodatkowanej czynności produkcyjnej. Nie to było w zamyśle takiej konstrukcji tego podatku (lecz motywacja do jego płacenia), ale zakłada on, że istnieją stałe, określone czynności wymuszania na materii procesów produkcyjnych. Jeśli ktoś ulepsza procesy produkcyjne ponosząc koszty rozwoju i zwiększa cenę, to z powodu wzastajacego podatku VAT jest do tego zniechęcany. Natomiast do ograniczania kosztów produkcji przez zmniejszenie jakości i obniżania ceny jest zachęcany. Ponadto czynności produkcyjne dla celów tego podatku nie są określone ściśle, lecz tylko ogólnie. W ten sposób niszczony jest rozwój i jakość produktu. I jeszcze mówi się w przestrzeni publicznej o więcej niż pojedynczym zastosowaniu danego produktu, podczas gdy każdy produkt zawsze ma wielorakie zastosowania.

Jednym z oszustw w kapitalizmie jest sposób ustalania ceny kopiowanego produktu. Klient kupuje produkt, płacąc za pojedynczą sztukę ustaloną cenę. Jednak ta cena nie opiera się na kosztach jego wyprodukowania, dostarczenia i zysku producenta, lecz na tym, ile klient gotowy jest więcej zapłacić, czyli na tym, że klient będzie posiadał produkt wobec wcześniejszego jego nieposiadania. W ten sposób powstają ogromne zyski przekazywane zarządzającym produkcją. A ponieważ posiadanie pieniądza to jest posiadanie długu pracy społeczeństwa, czyli można za pieniądze kupić sobie czyjąś pracę, to producent kopiowanego produktu otrzymuje tę możliwość z niczego, ponieważ kopiowanie produktu nie jest już jego wymyśleniem. Producent gromadzi coraz większy majątek za samo posiadanie monopolu dystrybucji. Ten majątek pochodzi z pustego pieniądza przekazywanego przez wszystkich klientów za niegdysiejszą twórczość producenta, który osobiście i tak nie stworzył tego produktu, a ci, którzy go utworzyli jako pracownicy, czerpali z otaczającej rzeczywistości. Tak powstają ogromne nierówności społeczne.

W celu uniwersalnej obsługi potrzebne jest wymyślenie ‘interfejsu’ wprowadzania i prezentacji danych, tak by dane były przez program czytane i wysyłane do tego ‘interfejsu’ programowego, a wprowadzane i prezentowane w dowolnym obecnie istniejącym UI.

Program napisany w C+ różni się od napisanego w C tym, że operuje na kolekcjach obiektów oraz procedurach obiektów, które są czysto przetwarzane na kod maszynowy, a od programu napisanego w C++ tym, że nie wymusza klas w kodzie maszynowym.

Wybierając rodzaj mechanizmu synchronizacji w programie OUX/C+ działającym w projektowanym systemie operacyjnym OUX OS, trzeba zastanowić się, czy potrzebna jest synchronizacja wewnątrz pojedynczego programu, a wtedy należy użyć wbudowanych funkcjonalności OUX/C+, czy potrzebna jest synchronizacja pomiędzy procesorami, a wtedy należy użyć funkcjonalności ‘schedulera’ OUX/C+ OS. W żadnym przypadku nie korzysta się z pętli oczekiwania (tzw. “spinlock”), bez powiadomienia mechanizmów OUX/C+.

Umysł obrazkowy czasem ukazuje wybiórczy obrazek zabroniony na końcu czynności obrazkowej, by wywołać śmiech i wzmocnić program obrazkowy z niezaistnienia tego obrazka zabronionego. Natomiast nie rozumie rzeczywistości, którą tworzy obrazek, i wywołuje obawę w umyśle zdrowym.

Nie wiem, od czego to się zaczęło, ale kultura społeczeństw jest zamknięta w kultywowanej przeszłości lub w ogóle w powierzchowności. Nowe myśli zostały sprowadzone do manipulacji językiem i obrazem, co jest nazywane wyrazem artystycznym dostępnym w przestrzeni międzynarodowej.

Okazuje się, że podczas konwersji programu komputerowego napisanego w języku wysokiego poziomu do kodu maszynowego ograniczeniem optymalności wynikowego programu są elementy paradygmatu języka wysokiego poziomu, które nie są rozumiane lub muszą być zachowane przez kompilator.

Ludzie czyszczą karoserie samochodów, dbając o kształty zewnętrzne, nie zważając na to, że samochody mogą jeździć tylko po przygotowanych drogach, gładkich nawierzchniach.

Nieomijalną cechą systemów niezintegrowanych jest ich ciągła podatność na znajdowane coraz to nowe luki bezpieczeństwa w funkcjonalnościach pośrednich, wykonywanych w przestrzeni użytkownika z braku specyficznych do danego zastosowania funkcji systemowych.

W wypowiedziach ruskich trolli, które tworzą szum w komentarzach na Youtube, zdarzają się słowa w języku rosyjskim w transkrypcji zachodniej, które przypuszczalnie powstają z automatycznej zamiany przez słownik w telefonie ustawiony na język rosyjski.

Podczas wyrzucania ostatniego/ostatnich elementu/elementów (np. procedurą “E_mem_Q_blk_I_remove” w menedżerze ‟mem-blk”) w przypadku błędu procedury należy pozostawić nie określoną kwestię, czy menedżer zwolnił konkretny element tablicy (podczas gdy dane tego elementu zostały zwolnione wcześniej) i zwracać kod błędu “empty” (~0), który spowoduje, że ·w nadrzędnej procedurze zostanie wyrzucona cała tablica· bez względu na to, czy zawierała ten element. Tzn. nie będzie już dołączania nowych elementów do tablicy, co spowodowałoby pozostawienie niezainicjowanego w środku, ani odwołania do tego elementu. W celu poprawnego wyrzucenia danych jeszcze obecnych elementów trzeba przed powrotem do nadrzędnej procedury ustawić zmienną przechowującą liczbę elementów na pomniejszoną wartość.

System Linux jest przestarzały. Fakt, że zapełnia lukę po narzucanych rozwiązaniach Windows, ale trzyma się starych rozwiązań systemów uniksopodobnych, a wprowadzane nowe służą dostosowaniu do destrukcyjnych trendów. Nie wyszedł z błędu polegającego na tym, że byt wtórny — plik, jest traktowany jako byt pierwotny, co wymusza specjalne uruchamianie oraz wsteczne odwołania skostniałego interfejsu systemu plików. Natomiast wprowadzone losowe usuwanie uruchomionych procesów przy braku pamięci operacyjnej powoduje niestabilność użytkowania.

System pakietów Gentoo (‟portage”) zamiast pobierać za każdym razem całe źródła programów mógłby pobierać tylko ‘patche’ od ostatniej posiadanej lokalnie wersji programu otwartoźródłowego. Przecież i tak ma już pobrane. Tak jak “git”, tylko przechowywane na dysku spakowane.

Standard ACPI 2.0 dodaje względem ACPI 1.0 nieścisłości: wprowadza domyślne konwersje z wartości niejednoznacznych i ich akceptację w procedurach oraz niejednoznaczne zachowania procedur jawnych konwersji.

Istotne jest, by w budowie systemów operacyjnych odejść od zasady ‘terminala’ polegającej na tym, że w jednym programie (interpretatorze poleceń) jest uruchamiany kolejny program, który przejmuje funkcje tego pierwszego. Wspólna funkcja powinna być cechą systemu, a nie programu.

Dowiedziałem się, że powstają nowe narzędzia oparte na SI do współpracy bezpośrednio z repozytoriami kodu źródłowego programów. Natomiast trzeba się zastanowić nad sensownością obecnie popularnych systemów kontroli zmian. Mianowicie umożliwiają one pracę nad pojedynczą funkcjonalnością i wysyłanie wykonanej do repozytorium. Z mojego doświadczenia wynika, że podczas edycji kodu dokonuje się w tych samych plikach naprzemiennie zmian przynależnych do odrębnych funkcjonalności, a tego obecne repozytoria nie potrafią obsłużyć.

Logowanie wykonywania się funkcji w programie na poziomie kodu wydaje się nadmiarowe i niepotrzebne. Moim zdaniem potrzeba tworzyć niezawodne, sprawdzone programy, a nie kontrolować kod przez samego siebie. Raportowanie użycia funkcjonalności programu jest czymś innym.

Sprawdzenia, czy nie wykonywać pustego przebiegu pojedynczej procedury są niepotrzebne. Można sprawdzać, czy nie wykonywać całego bloku programu, przeważnie ze względu na algorytm. Obliczenia pośrednie zostaną wyoptymalizowane, a nie będzie niepotrzebnych zależności warunkowych.

Ataki typu ROP, COP, JOP, LOOP na program komputerowy to ataki ukierunkowane na przepływ wykonania: po zmodyfikowaniu (lub modyfikowaniu na bieżąco) zestawu komórek pamięci jest przy wykorzystaniu obecnej w programie instrukcji przekazania sterowania inicjowany nowy punkt wejścia przepływu wykonania. Jeśli istnieje możliwość zmiany zawartości pamięci programu komputerowego pomijając warstwę logiki aplikacji — czyli logika aplikacji umożliwia nadpisanie danych warstwy kodu maszynowego programu nie wprost lub wprost — to w wystarczająco dużym programie (czyli aplikacji komputerowej) można wyszukać wystarczającą ilość kodu maszynowego do przeprowadzenia tego typu ataku i jest on kwestią czasu. Jedynym skutecznym zabezpieczeniem jest pełna integralność danych przetwarzanych w programie komputerowym.

Procedury publiczne powinny bez zwracania błędu przyjmować wartości argumentów oznaczające zakresy znaczące oraz wartość pustą, a tylko w miejscu wywołania można dodawać wykonywane w czasie ‘kompilacji’ sprawdzenia. Na przykład procedura kopiująca może przyjmować 0 jako rozmiar.

Tzw. ‘gettery’ i ‘settery’ obiektu w OOP to charakterystyczny przykład błędnego podejścia. Sprawdzają się tylko przy pojedynczym obiekcie, a nie przy złożonych funkcjonalnościach. Podobnie jest z konstruktorami kopiującymi i operatorem “=”.

OUX/C+. Kolejny krok ku standaryzacji synchronizacji danych pomiędzy ‹zadaniami› asynchronicznymi a innymi: określenie obszarów zachodzenia bloków ‹zadań› obejmujących przygotowanie do obsługi a obsługę danych.Być może należy usunąć tablicę “display” i zastąpić pojedynczym.

Aplikacje komputerowe to jakieś wypaczone podejście do architektury systemów komputerowych, mimo że są w powszechnym użyciu. Musi być jakaś metoda dołączania funkcjonalności systemu nie wymuszająca użycia osobnych przestrzeni pamięci wirtualnej i powielania procedur.

Opublikowałem poprawki bibliotek GTK w wersji 2 i 3 naprawiające funkcjonalność klikania w związku z otwieraniem menu. Jednak w przeglądarce ‘www’ Chromium to nie wystarczy, przypuszczalnie trzeba zmienić też jej źródła.

‘bootloader’: Zadaniem ‘bootloadera’ będzie przygotować adresy tablic ACPI odczytane z UEFI oraz przekazać do ‘kernela’ razem z tablicą mapowania stron pamięci, która zostanie użyta podczas interpretacji adresów AML.

‘bootloader’: “ConvertPointer” z UEFI konwertuje tylko wybrane adresy, a w dokumentacji brak informacji na ten temat. Trzeba było zrobić alternatywną, uzupełniającą procedurę konwersji.

Aktualizacja do ‘kernela’ Linuksa 6.15.0-rc1. Dla starych modułów o w większości zamkniętym kodzie trzeba zastąpić w “Makefile” “EXTRA_CFLAGS” i “EXTRA_LDFLAGS” definicjami “KBUILD_CFLAGS_MODULE” i “KBUILD_LDFLAGS”, ponadto – wyłączyć ‟objtool”: usunąć definicję “CONFIG_OBJTOOL”.

Program OUX/C+: Usunąłem publiczne procedury kopiowania naprzód i wstecz. Teraz jest jedna procedura “E_mem_Q_blk_I_copy”, która automatycznie wykrywa odpowiedni kierunek i włącza optymalizacje kopiowania. Ponadto można wywoływać tę procedurę z rozmiarem 0. Tylko w przypadku konieczności ominięcia niepotrzebnych obliczeń wokół wywołania procedury można sprawdzać, czy jest ona wywołana z rozmiarem 0.